คิดถึงความสุขแบบหนึ่ง

old-tv-1149416_1280ช่วงนี้ผมคิดถึงความสุขแบบหนึ่ง ที่เคยได้รับตอนเด็กๆ นั่นคือ การมีรายการทีวีอะไรสักรายการหนึ่ง ที่เราตั้งตารอที่จะได้ดูตอนต่อไป สมัยก่อนคือละครฮ่องกง หรือไม่ก็รายการทอล์คโชว์ระดับชาติบางรายการ มันช่วยเพิ่มความสุขระหว่างวันให้เรา เพราะเหมือนกับมีความสุขเล็กๆ อะไรบางอย่างให้ตั้งตารอระหว่างวันที่น่าเบื่อหรือเหน็ดเหนื่อย เพราะคืนนี้จะได้กลับไปดูตอนต่อไป

น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถ replicate ความสุขแบบนี้ได้ในยุคปัจจุบัน อาจเป็นเพราะผมดูทีวีน้อยลง ทำให้ไม่มีรายการที่เราชอบมากพอที่จะทำให้เรารู้สึกอยากตั้งตารอดูได้ หรือถ้ามี ก็มักจะเป็นได้ไม่นาน รู้สึกเหมือนคุณภาพของรายการมัน drop ลงเร็ว ไม่รู้ว่า เป็นเพราะว่ารายการสมัยนี้แย่ลง หรือว่าตัวเราเองที่แก่ลง ทำให้ตื่นเต้นกับอะไรได้ยากขึ้นกันแน่

นึกย้อนดู ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต กลายเป็นช่วง ป.5 ถึง ม.3 ความเป็นเด็กทำให้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมาก แค่เรียนหนังสือให้ได้ดีอย่างเดียวพอ ทุกวันจึงมีแต่การหาเรื่องสนุกทำ และก็อาจจะเป็นเพราะช่วงนั้นสนุกกับการเรียนวิชา สปช. มาก ครูสอนดี สอนสนุก เล่นตอบคำถามในห้อง แล้วเราได้รับคำชมบ่อยๆ ทำให้รู้สึกดีกับตัวเอง (สงสัยว่าเราจะเป็นพวกบ้ายอ)

คำกล่าวที่ว่า The best things in life are free. ที่หมายถึง สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ไม่ต้องใช้เงินซื้อ มีความจริงอยู่เยอะเลย ตอนนี้ให้มีเงินก็กลับไปซื้อชีวิตช่วงประถมแบบนั้นไม่ได้ ทำให้คิดว่า คนที่รวยที่สุดมักไม่ใช่คนที่มีความสุข แต่คนที่อาจจะไม่ได้ถึงกับรวยมาก แต่จัดการกับชีวิตด้านอื่นๆ ได้อีกด้วย จะมีโอกาสเป็นคนที่มีความสุขได้มากกว่า เงินสำคัญ แต่เงินอย่างเดียวไม่พอที่จะทำให้เรามีความสุขได้ เราต้องใส่ใจและให้เวลากับการแสวงหาด้านอื่นๆ ในชีวิดด้วย

พอพ้นม.ต้นไป ความสุขก็เริ่มลดลง เพราะผมปรับตัวเข้ากับชีวิตม.ปลายที่โรงเรียนใหม่ไม่ค่อยได้ ซึ่งอาจจะเกิดจากบุคลิกความเป็น geek ของตัวเอง ทำให้เกิดปัญหาในการปรับตัว พอขึ้นมหาลัยนี่ความสุขก็ยิ่งลดลงอีก ชีวิตที่จุฬาเป็นชีวิตที่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนมากในความคิดของผม คณะวิศวะจุฬาอาจจะมีภาพของเด็กกินเหล้า นั่งสามแยกปากหมา แต่ชีวิตจริง มันคือการถูกตัดเกรดบน Curve เรียนหนักฉิบหาย แถมจะมีเพื่อนบางคนที่ขี้วิตกกังวล จะชอบมาถามว่าเราอ่านหนังสือแล้วหรือยัง ไม่รู้จะอยากรู้ไปทำไม แล้วถ้าเราบอกว่าเรายังไม่ได้อ่านเลย ก็ไม่เชื่อด้วยนะ ภาพมันเป็นอย่างหนึ่ง แต่ชีวิตจริงมันเป็นอีกอย่างหนึ่ง

ช่วงเริ่มต้นทำงาน คิดว่าตัวเองมีความสุขมากขึ้นนะ เพราะชีวิตทำงานมีอิสระภาพหลายอย่างที่เราไม่เคยมีมาก่อน แต่พอทำงานไปนานๆ ก็เริ่มรู้สึกถึงชีวิตที่จำเจ ดีที่มีข้ออ้างให้ไปเรียนต่อโท ทำให้ได้ประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ บ้าง ช่วงออกมาเป็นนายของตัวเองช่วงแรกๆ ก็มีความสุขมาก เพราะได้ทำงานที่ตัวเองชอบจริงๆ แต่ผ่านไปเจ็ดปี ก็เริ่มรู้สึกจำเจอีกอยู่ดี ช่วงเข้าวัย 40 นี่รู้สึกเลยว่าความสุขมันหายไป ตื่นเต้นกับอะไรยากขึ้นต่างจากวัยหนุ่ม พอไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นจิตวิญญาณมันก็หายไปหมด มีเงินก็ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลย

เคยอ่านบทวิจัย เขาบอกว่า ช่วงย่าง 40 คนเราจะมีความสุขน้อยที่สุด แต่พอพ้นช่วงนี้ไปแล้ว ความสุขจะเพิ่มขึ้น และคนแก่ก็กลายเป็นคนที่มีความสุขได้ง่ายกว่าคนวัยอื่นๆ ยิ่งแก่ ยิ่งมีความสุข ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ

 

 

2 thoughts on “คิดถึงความสุขแบบหนึ่ง”

  1. ติดตาม Blog นี้ตลอด
    ผมชอบอ่านมากเลย
    อย่าหยุดเขียนนะครับ จะรออ่านบความต่อ ๆ ไป นะครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *