นัยยะของเครื่องแต่งกายสมัยก่อน

©

เคยสงสัยมั้ยครับว่า ผู้หญิงสมัยก่อนใส่กระโปรงสุ่มไก่ใหญ่ขนาดนี้ ไม่ลำบากเหรอ

ก็นั่นแหละครับ คือจุดมุ่งหมายของเครื่องแต่งกายแบบนี้ คงจงใจให้ขยับตัวลำบาก

เครื่องแต่งกายของชนชั้นสูงสมัยก่อน จงใจให้ใส่แล้วขยับตัวลำบาก เพื่อเป็นการบอกทางอ้อมว่า คนที่ใส่ชุดแบบนี้ คือคนที่ไม่ต้องทำงานหนัก ซึ่งก็แปลว่ารวยนั่นเอง

การแสดงความรวยด้วยการสวมใส่เครื่องเพชร สำหรับฝรั่งถือว่าน่าอาย เพราะดูเป็นพวกวัตถุนิยมเกินไป ดังนั้น จึงต้องมีการบ่งบอกถึงความร่ำรวยในทางอ้อม เครื่องแต่งกายเหล่านี้จึงทำหน้าที่นี้ได้เป็นอย่างดี

ไม่ใช่เฉพาะผู้หญิงนะครับ ผู้ชายก็ต้องเช่นกัน อย่าว่าแต่ทำงานหนักเลย กินข้าวยังยากเลยครับ

แต่ยิ่งยากก็ยิ่งดี

ในยุคต่อมาเหมือนการที่ต้องอวดรวยด้วยความยากลำบากเช่นนี้ เริ่มทำให้รู้สึกอีดอัดในการดำรงชีพมากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่ practical อีกต่อไป  ชุดแต่งกายในยุคต่อๆ มาจึงค่อยเริ่มหดเล็กลง แล้วค่อยดูทะมัดทะแมงมากขึ้นเรื่อยๆ

เวลาที่ข้าพเจ้าได้รู้อะไรเกี่ยวกับวิวัฒนาการของวัฒนธรรมทำนองนี้แล้ว อดคิดไม่ได้ว่า เราควรจะอนุรักษ์วัฒนธรรมไปเพื่ออะไรกันแน่ ในเมื่อวัฒนธรรมมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ อยู่ตลอดเวลา การที่เราจะอนุรักษ์วัฒนธรรมแบบใดแบบหนึ่งเอาไว้ ที่จริงแล้ววัฒนธรรมนั้นมันก็ถูกเปลี่ยนแปลงมาแล้วจากในอดีตก่อนหน้ามิใช่เหรอ ทำไมเราไม่ปล่อยให้วัฒนธรรมเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ชุดแต่งกายดั่งเดิมแท้ของมนุษย์จริงๆ มันคือการเปลือยกายต่างหาก

ถ้าอยากจะเก็บของเก่าไว้ดูในตู้โชว์หรือในพิพิธภัณฑ์ก็ไม่มีปัญหาครับ แบบนั้นผมสนับสนุน แต่เราไม่ควรจะบังคับให้วัฒนธรรมที่เราใช้กันอยู่ในชีวิตประจำวันจะต้องคงอยู่เหมือนเดิมแบบนั้นตลอดไป หรือถ้าคนสมัยนี้ส่วนใหญ่ไม่นิยมดูโขนกันแล้ว ก็ช่างเขาเถิดครับ ไม่ต้องมาบังคับให้เขาดู แต่ควรจะมองการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ ในแง่บวกมากกว่า

One thought on “นัยยะของเครื่องแต่งกายสมัยก่อน”

  1. ก่อนยุครัฐชาติ ไม่มีการสร้างเอกลักษณ์ชาติ พอยุคที่สร้างชาติแล้ว ก็ยึดติดว่าวัฒนธรรมเป็นชาติ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*