เรื่อยเปื่อย

Coziplace ลองขีดๆ เขียนๆ เรื่องสั้น

“เย็นนี้ลุงไสวไม่ต้องมารับผมนะ” ดนุพลโทรบอกคนขับรถ

บ่ายนี้ ดนุพลรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย อาจเป็นเพราะช่วงนี้ที่บริษัทมีเรื่องยุ่งมาก เย็นนี้เขาจึงวางแผนจะไปเดินเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย เผื่อจะช่วยให้หายเครียด

หกโมงเย็น ดนุพลเก็บข้าวของเดินออกจากออฟฟิศที่ตั้งอยู่บนตึกสูงใจกลางถนนสีลม ธุรกิจของเป็นของตระกูลของเขาเอง เขาเพิ่งจบจากต่างประเทศเมื่อสามปีก่อน จากนั้นคุณย่ามอบหมายให้มาดูแลฝ่ายการตลาดจนถึงตอนนี้

ดนุพลก้าวขึ้นสถานีรถไฟฟ้า เขาใช้เวลาสักพักมองดูแผนที่เส้นทางเดินรถ แล้วก็ตัดสินใจไปลงที่สถานีจตุจักร เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยไปเดินเล่นที่ตลาดนัดสวนจตุจักรสองสามครั้ง เขาอยากรู้ว่ายี่สิบปีผ่านไป มันจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน

ตลาดนัดสวนจตุจักรยังคงเต็มไปด้วยผู้คนเสมอ เพียงแต่ใน พ.ศ.นี้ นอกจากคนไทยแล้ว ยังมีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาเดินกันขวักไขว่ ดนุพลลองเดินหาตลาดต้นไม้ เขาคิดว่าจะเดินดูต้นไม้สักหน่อย น่าจะช่วยคลายเครียดได้ดี แต่ก็พบว่า ตลาดต้นไม้ที่สวนจตุจักรไม่ได้เปิดทุกวัน เขาจึงเดินต่อไปยังตลาดปลาสวยงาม เพราะจำได้ว่าเป็นอีกจุดหนึ่งที่เคยมา

ตลาดปลาสวยงามไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก เขาเดินเลาะไปตามตรอกแคบๆ ที่สองข้างทางมีร้านขายปลาสวยงามเรียงรายอยู่ เขายังจำบางร้านได้อย่างแม่นยำ จำได้ด้วยว่า เขาเคยซื้อปลาหางนกยูงกลับไปเลี้ยงที่บ้านหนึ่งคู่ นั่นคือประสบการณ์เลี้ยงสัตว์ครั้งแรกในชีวิตของเขา ความทรงจำเก่าๆ เริ่มหวนกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกเสียดายช่วงเวลาในวัยเด็ก วัยที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเหมือนตอนเป็นผู้ใหญ่ แปลกที่ตอนเด็กเขาอยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ เพราะรู้สึกว่าผู้ใหญ่มีอิสระมาก อยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องขออนุญาตผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้เขากลับอยากกลับไปเป็นเด็กมากกว่า

ดนุพลหยุดเดินตรงบริเวณร้านขายปลากัด โหลปลากัดเรียงแถวอยู่บนชั้นวางตรงผนังของร้าน พวกมันช่างมีรูปร่างหน้าตาที่หลากหลาย เขาสงสัยว่า พวกมันรู้สึกเหงารึเปล่าที่ต้องอยู่ตามลำพังในขวดโหลแคบๆ

“อยากได้ปลากัดตัวผู้หรือตัวเมีย” เสียงแก่ๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังของดนุพล เขาหยุดคิดสักพัก เพราะรู้สึกเหมือนเป็นคำถามวัดความรู้ยังไงไม่ทราบ แล้วเขาก็ตอบมั่วๆ ออกไป

“ถ้าเลี้ยงแค่ตัวเดียว ตัวผู้หรือตัวเมียก็คงไม่ต่างกันมังครับ” เขาตอบ

“เลี้ยงแค่ตัวเดียว ก็ต้องเลี้ยงตัวผู้สิ เพราะตัวผู้มันสวยกว่า” เสียงแก่ๆ สวนกลับมา เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่านั่นเป็นคำตอบที่ผิด

ดนุพลไม่ตอบอะไรอีก

สักพักเจ้าของเสียงวัยกลางคนก็พูดต่อเอง

“จะเลี้ยงปลากัด ต้องอย่าเลี้ยงตามกระแส ปลากัดเป็นเรื่องของความชอบความรักส่วนตัว ต้องรู้จุดมุ่งหมายว่าเราเลี้ยงเพราะอะไร เลี้ยงไว้ดูเล่น หรือเลี้ยงเพื่อพัฒนาพันธ์ุ หรือเลี้ยงเพื่อประกวด ต้องรู้และเข้าใจธรรมชาติของมัน จะดูแลมันยังไง ตัวเรามีความเอาใจใส่มันมากแค่ไหน พวกมันมีกี่แบบ แล้วต้องผสมพันธ์กันยังไง ถึงจะมีโอกาสได้แบบที่เราต้องการ ถ้าได้แบบที่เราต้องการแล้ว ต้องทำยังไงต่อ ถึงจะได้สายพันธ์ที่นิ่ง อย่างคนที่ประกวด เค้าจะเลือกตัวที่พัฒนาพันธ์ได้แย่ที่สุดไปส่งประกวด เพราะว่าทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะว่า…”

สองทุ่มเศษ ดนุพลเดินออกมาจากร้านพร้อมกับถุงปลากัดในมือ เขาซื้อปลากัดตัวผู้ลายแฟนซีมาตัวหนึ่งด้วยเงินสามร้อยบาท เขาคิดว่าได้เวลาที่จะต้องรีบกลับบ้านแล้ว เขาจึงเดินสาวเท้าออกมาจากตรอกปลาสวยงาม ระหว่างทางเขาสังเกตเห็นบางร้านวางขายปลากัดใส่ถุงพลาสติกวางรวมๆ กันไว้ในตะกร้าพลาสติก มีป้ายเขียนบอกว่า ปลากัดตัวละยี่สิบบาท ปลากัดบางตัวในนั้นมีหน้าตาคล้ายกับปลากัดตัวที่เขาซื้อมามาก เขาได้แต่ภาวนาว่าไม่ใช่ มันอาจจะแค่คล้ายๆ กัน แต่เป็นคนละพันธ์กันก็ได้

ตอนรอรถไฟฟ้ากลับอยู่ที่ชานชลา หญิงแก่คนหนึ่งท่าทางวิตกกังวลเดินเข้ามาถามเขา

“หนุ่มๆ วงเวียนใหญ่ไปยังไง”

“วงเวียนใหญ่เหรอครับคุณป้า ก็ขึ้นสายนี้ไปต่ออีกสายหนึ่งที่สถานีสยามครับ” เขาตอบ

หญิงแก่ทำหน้างงๆ คล้ายกับว่าเธออาจไม่ค่อยเข้าใจคำตอบ เธอเล่าให้เขาฟังว่า ปกติเธอไม่ได้มาแถวนี้ แต่บังเอิญวันนี้เผลอหลับไปในรถไฟฟ้า พอตื่นขึ้นมาก็มาถึงสถานีนี้แล้ว เธอก็เลยต้องหาทางกลับบ้าน เธอเล่าว่า เธอมีอาการความจำไม่ค่อยดี แต่ไม่อยากรบกวนลูกหลานที่บ้าน ดูเธอเล่าด้วยอาการน้อยใจ เหมือนกับจะร้องไห้

บ้านของดนุพลอยู่สถานีทองหล่อ ซึ่งไปคนละทางกับวงเวียนใหญ่ เขาเกรงว่าป้าคนนี้อาจจะหลงทางกลับไปไม่ถึงสถานีวงเวียนใหญ่ก็ได้ เขาจึงอาสาพาคุณป้าไปส่งถึงสถานีวงเวียนใหญ่ แล้วจับรถไฟฟ้ากลับมายังสถานีทองหล่อ

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน เขาคิดในใจว่า การตัดสินใจลองไปเดินเล่นก่อนกลับบ้านวันนี้ ช่วยทำให้เขารู้สึกคลายเครียดได้มากจริงๆ วันหลังเขาอาจเปลี่ยนมาเดินเล่นก่อนกลับบ้านแบบนี้อีกเป็นประจำน่าจะดี

อย่างไรก็แล้วแต่ วันพรุ่งนี้ยังมีงานที่ค้างอยู่ที่บริษัท รอให้เขาเป็นผู้สะสางอยู่อีกมาก

1 thought on “เรื่อยเปื่อย”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*