ของแพงคือของถูก

การทำงานไม้ทำให้ได้เห็นกรณีเยอะมากกว่า การซื้อเครื่องมือแพงๆ สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นการประหยัดเงินได้มากกว่าการซื้อเครื่องมือที่ราคาถูกกว่า

การซื้อยี่ห้อแพงไปเลย ส่วนใหญ่ซื้อแล้วมักจะจบ (ไม่เสมอไป พบว่าส่วนใหญ่)​ ทำให้ไม่มีกรณีที่ของที่ซื้อมาใช้ไม่ได้หรือ ฟังก์ชั่นไม่ครบ เลยทำให้ต้องกลับไปซื้อของที่แพงกว่ามาใช้อยู่ดี กลายเป็นเสียเงินสองต่อ ซึ่งคิดแล้วแพงกว่า

ของแพงอายุใช้งานก็มักจะนานกว่า ถ้าหารออกมาเป็นต่อปีแล้ว ก็อาจจะมีต้นทุนที่ไม่ต่างกัน แต่ว่าของแพงจะได้ใช้ของที่ดีกว่าตลอดเวลา และบางทีต้นทุนที่ซ่อนอยู่ก็มาในรูปของราคาขายต่อด้วย ของแพงมักขายต่อได้ง่ายกว่าถ้าจะขาย ในขณะที่ของถูกถ้าจะขายต่อ บางทีก็ขายไม่ได้เลย บางทีก็ต้องลดราคาเยอะมาก รวมๆ แล้ว ของแพงก็เลยคุ้มกว่าเยอะ

เห็นผลที่คนต้องซื้อของถูก น่าจะเป็นเพราะว่ามีงบประมาณจำกัด รอเก็บตังค์ซื้อของแพงไม่ไหว ก็เลยต้องยอมซื้อของถูกมาใช้ก่อน ทั้งที่คิดแล้วแพงกว่า แต่เพราะปัญหาเรื่องงบประมาณไม่พอ เรื่องนี้เป็นความจริงในหลายๆ วงการเลย

พลางในคิดถึง แชมพูสระผมซองละห้าบาท ถ้าคิดเป็นราคาต่อปริมาตรแล้ว แพงกว่าแบบขวดมากๆ ต้นทุนหมดไปกับค่าซอง ค่าขนส่ง ซะมากกว่าค่าแชมพู แต่การที่สินค้าเหล่านี้ขายได้ เป็นเพราะผู้มีรายได้น้อย จะให้ซื้อแชมพูทีเดียวขวดละสามร้อยบาท เขาซื้อไม่ไหว (เท่ากับแรงงานหนึ่งวันเลย) ผู้ผลิตก็เลยออกแบบซองออกมา เพื่อให้ affordable ทั้งที่คิดแล้วแพงกว่าแบบขวดมากๆ ด้วยเหตุผลนี้ ผู้มีรายได้น้อยจึงมักซื้อของแพงกว่าเสมอ ยังไม่นับกรณีของสินค้าที่ผู้มีรายได้น้อยมักต้องกู้มาซื้อ (เสียดอกเบี้ยเพิ่ม) ในขณะที่คนรวยซื้อเงินสด ถูกกว่า

ดังนั้น ถ้าพอจะมีเงินหน่อย ก็พยายามกัดฟันซื้อของดีๆ เอาไว้ก่อน ประหยัดกว่าครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*