คำพิพากษา – ชาติ กอบจิตติ

เมื่อหลายปีก่อนเคยลองอ่านนิยายเล่มนี้ครั้งหนึ่ง จำได้ว่าอ่านไปได้หน่อยก็วาง รู้สึกว่ามันก็ดราม่าเรื่องหนึ่ง ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ

เพิ่งกลับมาอ่านใหม่อีกที ความรู้สึกกลับแตกต่างจากเดิมมาก อาจเป็นเพราะหลายปีที่ผ่านมา เราเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสังคมรอบข้างเรา ทำให้เข้าใจว่า นิยายเรื่องนี้พูดเรื่องอะไร

จริงๆ ผมว่าหนังสือเล่มนี้คือหนังสือที่พูดเรื่องปรัชญาของ Michel Foucault เลยนะ มันพูดถึงความเจ็บป่วยของสังคมแบบโมเดิร์น (ใช่ครับ สังคมไทยเป็นสังคมโมเดิร์น เป็นมาตั้งแต่สมัย ร.5 แล้วด้วย แต่ว่ามันหยุดอยู่แค่นั้นจนถึงเดี๋ยวนี้) สังคมที่ผู้มีอำนาจในสังคมกำหนดความถูกต้องดีงามบางอย่างขึ้นมา เพื่อให้คนที่เหลือที่ด้อยกว่ามีหน้าที่ต้องทำตาม ส่วนใครที่ทำตามไม่ได้ ก็จะถูกผลักให้กลายเป็นพวกชายขอบ เป็นพวกเดนสังคม

ฟักก็เป็นคนหนึ่งที่โดนผลัก คนที่อยู่ร่วมกับฟักได้ก็คือคนที่ถูกผลักเหมือนกันเท่านั้น ซึ่งก็คือ คนบ้า สัปเหร่อ และหมาจรจัด แค่นั้น คนอื่นๆ ในสังคม พยายามเอาตัวออกห่างจากคนเหล่านี้ เพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นเดนสังคมเหมือนกัน แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องที่ไร้มนุษยธรรม แต่คนเหล่านี้ก็เลือกที่จะหรี่ตาข้างหนึ่ง เพื่อต้องการให้เป็นที่ยอมรับของคนอื่นๆ

ทั้งที่คนเหล่านี้ต่างก็มีหน้าที่ทำเรื่องที่สังคมรังเกียจไม่มีใครอยากทำ ทำความสะอาด เผาศพคนตาย คนที่ดูแลคนบ้า คนที่ถูกกระทำจนทำให้กลายเป็นคนป่วยทางจิต ฯลฯ ซึ่งน่าจะเรียกว่าเป็นผู้เสียสละในสังคม/ผู้โดนกระทำ สมควรที่จะถูกยกย่องมากกว่า กลับถูกเรียกว่าอาชีพชั้นต่ำ เพราะความเห็นแก่ตัวของมนุษย์เราแท้ๆ และเราก็เรียกพฤติกรรมของเราว่า เป็นความดีงาม เป็นศีลธรรมที่น่าสมเพชจริงๆ

นับวันยิ่งอยู่ในสังคมนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า ตัวเองเหมือนฟักเข้าไปทุกที

2 thoughts on “คำพิพากษา – ชาติ กอบจิตติ”

  1. วงการข้าราชการก็มีความดีงาม เช่น เคารพขุนมูลนาย การประจบเอาใจ เป็นต้น คนที่ประจบเก่ง ก็ก้าวหน้าเร็วเป็นอันมาก คนที่ประจบไม่เป็น ก็เป็นคนชายขอบ โดนสังคมทิ้งร้าง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*