In praise of ธุรกิจอาหาร

ผมเชื่อว่า ร้านอาหาร เป็นธุรกิจขนาดเล็กที่เป็นอมตะ

ไม่ว่าโลกอนาคต บริษัทขนาดใหญ่จะได้เปรียบธุรกิจขนาดเล็กมากขึ้นขนาดไหน สุดท้ายแล้ว ร้านอาหาร ก็ยังเป็นธุรกิจขนาดเล็กที่ยังอยู่ได้

เพราะอาหารเป็นสินค้าที่ต้องการความสด ความใหม่ ความใส่ใจในการทำ บริการที่เป็นมิตร ฯลฯ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ธุรกิจขนาดใหญ่ไม่ได้เปรียบธุรกิจขนาดเล็กมากเท่ากับธุรกิจอื่นๆ

แมคโดนัลด์อาจมีความสามารถในการลดต้นทุนการผลิตโดยการผลิตอาหารโหลๆ ออกมาได้ แต่สุดท้ายแล้ว ถ้าให้คุณกินแมคโดนัลด์ทุกวัน คุณกินไหวมั้ย ขนาดของธุรกิจที่ใหญ่กว่าจึงไม่ก่อให้เกิดข้อได้เปรียบที่สำคัญพอที่จะชี้เป็นชี้ตายธุรกิจนี้ได้ ธุรกิจอาหารเป็นธุรกิจที่ small is beautiful ร้านอาหารที่ทำทีละชาม ทำสดๆ ร้อนๆ สามารถผลิตสินค้าที่ผู้บริโภคต้องการได้มากกว่า

ธุรกิจอาหารยังเป็นธุรกิจที่ผู้บริโภคต้องการความแปลกใหม่อยู่เสมอ เราไม่ชอบกินอะไรซ้ำๆ ถ้าร้านไหนสามารถสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ ในการกินให้กับคนกินได้ คนกินก็พร้อมที่จะหลั่งไหลไปยังร้านนั้นเสมอ มันจึงเป็นธุรกิจที่ยังสามารถเจาะเข้าไปได้อยู่เสมอ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะคิดไอเดียใหม่ๆ ออก จึงเป็นธุรกิจที่เริ่มต้นเมื่อไรก็ได้ ไม่มีคำว่าสายไปแล้ว

ธุรกิจอาหารยังเป็นธุรกิจที่ต้องอยู่ใกล้ลูกค้า ทำให้ร้านเล็กๆ ตามหัวมุม อยู่ได้เสมอ เพราะต้องมีร้านอาหารกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ไม่สามารถผลิตจากที่เดียวแล้วกระจายไปขายทั่วประเทศได้ ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งสดด้วย เป็นธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งที่ตั้ง ทำให้การแข่งขันจำกัดตัวอยู่ในพื้นที่ ธุรกิจขนาดใหญ่จึงไม่ได้เปรียบมากนัก

คือไม่ว่าจะมองในมุมไหน ผมก็คิดว่า ธุรกิจนี้น่าจะธุรกิจอมตะของเอสเอ็มอีครับ

 

One thought on “In praise of ธุรกิจอาหาร”

  1. การทำร้านอาหารนั้น เท่าที่คุยกับหลายๆร้านมา เจ้าของร้านจะต้องมีความถนัดทำอาหาร หรือ เป็นคนทำอาหารอร่อย ส่วนตัวผมทำอาหารให้ดีที่สุด ก็ยังไม่อร่อย คือ ขาดพรสวรรค์ ธุรกิจนี้จะว่าไปก็คล้ายๆศิลปะ คือ บางคนทำได้ บางคนทำไม่ได้ การทำร้านอะไร ต้องดูความถนัดส่วนตัว ของตัวเองด้วย

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*